3x50 Project

Tussen korrels zand dansen de dagen,
Herinneringen die de tijd niet kan vervagen.
Deze beelden, één voor één onvervangbaar,
Foto's vol herinneringen, liefde en soms een vleugje gevaar.

De vakantie zit er weer op en is voorbij,
Maar deze herinneringen blijven ons altijd bij.
Met elke klik een stukje geluk gevangen,
En laat ons weer naar nieuwe avonturen verlangen.

Een glas vol zomer, fris en fijn,
Met munt, fruit en zonneschijn.
Druiven dansen, ijs klatert zacht,
Een geur van sangria, een zoete pracht.

De zon op je huid, een briesje erbij,
Een lach op je lippen, je zorgen even voorbij.
De kleuren sprankelen, het leven lacht,
Een slokje geluk op een warme dag gebracht.

Een gezonde snack, een frisse start,
Gezond en sterk, met heel je hart.
Met kracht vooruit, vol moed en zin,
Een gezonde geest in een fit begin.

Gewichten wachten, het doel is klaar,
Stap voor stap, een goed begin van het nieuwe jaar.
Met kracht en zorg wordt winst behaald,
Waar lichaam en geest samen straalt.

Twee broers op weg, de zomer voorbij,
Het nieuwe schooljaar is nabij.
Een rugzak vol met hoop en moed,
Vandaag begint iets nieuws en goed.

De stilte breekt met kindergelach,
De eerste stappen tijdens deze nieuw schooljaar-dag.
Hand in hand, vertrouwd en blij,
En voor ze het weten is de eerste schooldag alweer voorbij.

In stilte wuift het pluimgras zacht,
Een fluistering van warme zomernacht.
Met draden licht, haast niet te zien,
Verdwijnt de wereld in het misschien.

Verstild in tinten groen en grijs,
Verweven met het ochtendijs.
Zo broos, zo klein, maar o zo vrij,
Een ademtocht, een zucht voorbij.

Een dans in stilte, zonder woord,
Waar elke vin het licht bekoort.
Tussen algen, schat en steen,
Glijden vissen, stil, sereen.

Een wereld klein, maar vol met zachte pracht,
Waar één ieder rustig rond zwemt, met eigen aandacht.
Waar de bubbels stijgen, zacht en traag,
En weer een nieuw rondje wordt ingezet, rustig en gestaag. 

In stilte bloeit een zachte kracht,
Een dahlia vol levenspracht.
Met bloemblaadjes van roze licht,
Een dans van kleur in 't ochtendzicht.

Haar gele hart, haar rand zo fijn,
Een kunstwerk zo in het klein.
Ze straalt in zachtheid, zonder strijd,
Een stille ode aan de tijd.

Haar ogen gesloten, haar denken wijd,
Gevangen in stilte, verloren in tijd.
Een zucht, een gedachte, een vlaag van gemis,
Een wereld daarbinnen die breekbaar is.

Toch schuilt er kracht in haar zachte gezicht,
Een gedachte, een herinnering of een fijn bericht.
Een moment van rust, van zijn en bestaan,
Achter een sluier van mist, blijft zij even stilstaan.

Een blad, gevangen in de tijd,
Door regen getekend, door stilte begeleid.
De herfst heeft zijn intrede nu dan echt gedaan,
Wat regen, wind en kou doet ontstaan.

Het raam houdt vast wat verder zweeft,
Herinnering aan wat ooit heeft geleefd.
Een verhaal in nerven, kleuren en vorm,
Stil getuige van zon, wind en storm. 

Een dierbare vriend
Zo lief, zo trouw
Wat is het stil
Zo zonder jou 

Herfst schrijft haar naam met blad en tak,
Met eikels, gras en bloemen op een houten vlak.
De lucht wat kouder, het licht wat zacht,
De wereld verandert in een kleurige pracht.

Diep in het bos, waar de stilte zingt,
Waar dauw op het mos als kristallen blinkt,
Daar rijzen paddenstoelen uit de grond,
In rood en wit, met hoedjes rond.

Tussen de steeltjes, verborgen en klein,
Loopt een kabouter, stil en klein.
Met ogen wijs en stapjes zacht,
Houdt hij de wacht in 't schaduwlicht van nacht.

In een glazen bol, een dans van licht,
Kleuren vlammen, een mooi gezicht.
Waar lijnen vloeien, vormen zweven,
Mag fantasie haar vleugels geven.

In de nacht, zo donker en voorzien van dauw,
Klinkt een schreeuw; ik kom voor jouw!
Pompoenen grijnzen, het is weer zover
Halloween komt, be aware!
Met een schreeuw van angst, of misschien van plezier,
Vieren we dit samen, dus kom maar snel hier… 

Zwart en wit in strak verband,
Een speelveld voor een slimme hand.
Stilte vóór de zet begint,
Tot één de strijd beslist en wint. 

Kleuren dansen door de nacht,
Glow, het is een magisch pracht.
Rood, blauw, groen, geel en wit, allerlei kleuren
Verhalen in het licht verteld, die de stad opfleuren.
Licht in elke hoek en straat,
Stralen, warm, een wonderplaat. 

De mist trekt langzaam op, een zacht zonnetje komt langzaam door
Het gekwetter van leven op het water klinkt in koor.
Een zwaan glijdt gracieus voorbij,
En waterhoentjes spelen, zij aan zij.

De reiger staat , in rust bevangen,
Zijn ogen zoeken, een diep verlangen.
Boven het water, waar de damp verdween,
Ligt een nieuwe dag, fris en sereen.

Verfstrepen,
Verfspatten,
Kleuren mengen,
Een chaotisch tafereel,
Maar alles bij elkaar, zorgt het voor een mooi geheel.

Verf vloeit,
Verf spat,
Alle kleuren door elkaar,
Een nieuw beeld ontstaat,
En dat ligt nu vast op deze gevoelige plaat.

Sinterklaas is weer in het land,
Met zijn staf en het grote boek in zijn hand.
Alle kinderen zetten hun schoen,
In de hoop dat de pieten er iets in zullen doen.

De schoenen staan klaar, netjes op een rij,
Met een wortel voor het paard erbij.
's Nachts komen ze langs, heel stil, heel zacht,
En dan is het maar afwachten of er iets voor je is meegebracht.

Kerstmis is nabij, lampjes verlichten de nacht,
Een boom vol licht, een magisch pracht.
Het sfeerlicht straalt in het donker rond,
Wat maakt een wandeling prachtig in de avond.

De geur van dennen vult de lucht,
En in de stilte klinkt een zachte zucht.
Samen onder de boom, klein en groot,
Met in de hand een lekker stukje kerstbrood.

Een glanzende ster, die schijnt in de nacht,
Het verlicht de kerstboom, waarbij veel tijd wordt doorgebracht.
Kinderen lachen, staan vol verwachting in een rij,
Om samen met de kerstman op de foto te gaan, vrolijk en blij.
De wereld glanst, het vuur binnenin ontwaakt,
Het is de kerstsfeer die ons allen heeft aangeraakt. 

In dichte mist, het zicht was klein,
Twee vrienden aan het speuren, samen hebben ze het fijn.
In hun hand een metaaldetector,
Op zoek naar verborgen schatten, met hun navigator.

Een harde piep klinkt door de koude lucht,
Bij beide jongens klinkt een gespannen zucht.
Na wat graven gaf de grond de verborgen schat eindelijk prijs,
Deze plek was voor de jongens een waar paradijs.

2024 komt ten einde, 2025 is in zicht,
Welke we gaan starten met vuurwerk en sterretjes licht.
De klok slaat twaalf uur,
We staan aan de rand van een nieuw avontuur.

Laat achter wat zwaar was, neem het positieve mee in het nieuwe jaar,
Velen kijken terug op 2024 en zijn deze ook dankbaar.
Maar er wordt ook vooruit gekeken en plannen gemaakt,
Een jaar vol nieuwe kansen, een vlammetje ontwaakt.

Een koude januari ochtend, zo stil,
Komt de zon stilletjes op, de dag nog pril.
Oranje, paars en geel, een gouden gloed,
Het verwarmd voorzichtig dit winterse landgoed.

Besneeuwde daken, de zon is nog wat verscholen,
Vogels ontwaken en vliegen langs deze prachtige molen.
De dag is weer begonnen, de nacht is voorbij,
Wat zal hij gaan brengen, voor jou, maar ook voor mij?

In de duisternis een dansend spel,
Een glazen bol, mystiek en fel.
Stralen breken, kleuren ontstaan,
Met in het midden een soort van gloeiende maan.

Een web van stralen, sterk en fijn,
Ze vlechten kleuren in hun lijn.
Hun pad ongrijpbaar, vol mystiek,
Een lichtspel in het duister, zo excentriek.

Een roos zo rood, zo zacht van geur,
Een warm gevoel geeft deze kleur.
Druppels glinsteren in het zachte licht,
Als parels vol leven, een kunstig gezicht.

Een roos staat voor liefde, teder en puur,
Voor passie die brandt, komend uit de natuur.
Voor hoop en verdriet, voor vreugde en pijn,
Een symbool van het leven, zacht als satijn.

Wat zie ik nu precies, is dat een lekkernij?
Een appel die zweeft of enkel een illusie voor mij?
De kleuren dansen, breken mijn blik,
Kunst die vraagt: begrijp ik dit?

Een lijnenspel vormt onder andere deze plaat,
Waar bovenop een appeltje staat.
Is dat alles wat ik zie of is er nog meer?
Toch blijf ik er naar kijken, keer op keer.

Kleuren glijden door een donkere nacht,
Een dans van licht, zacht en bedacht.
Regenboogstralen breken het zwart,
En zorgen voor een kleurige kracht.

Golven van licht, oneindig en puur,
Een schilderij zonder kader of figuur.
Mystiek en beweging in harmonie,
Een vluchtig moment vol poëzie.

Valentijn komt met rozengeur,
Een liefdesbrief, een zoete kleur,
Maar ook iets lekkers doet het vaak goed,
Zoals macarons, zo fijn en zoet.

Knapperig, zacht, een speels festijn,
Perfect voor deze Valentijn.
Macarons en liefde, een ondeugende glimlach,
Een zoete kus op deze liefdevolle dag.

De eerste zonnestralen zo teder en licht,
Streelt de krokus, een gouden gezicht.
Haar bloemblaadjes vouwen zich open heel zacht,
Dromend van warmte, ontwakend in pracht.

Zacht in de ochtend, een stralend gebaar,
De aankomende lente wordt voorzichtig zichtbaar.
Glinsterend goud in het prille bestaan,
Een nieuw begin, de dag breekt aan.

Zwart en wit, strak in lijn,
Vervormd door glas, in groot en klein.
Wat recht leek, wordt nu verzacht,
Een spel van vorm, een spel van kracht.

Wit gevolgd door grijs en zwart, het licht breekt fijn,
Twee kanten samen gebracht tot één samenzijn.
Een stilstaand glas, een dans zo licht,
De illusie speelt met ons gezicht.

Het is weer zover, het is weer carnaval,
Overal dwarrelt serpentine, als een kleurige waterval.
Er is feestelijke muziek, er wordt uitbundig gedanst,
Terwijl confetti door de lucht glanst.

Iedereen is verkleed, zingt mee met luide stem,
Bier vloeit rijkelijk en maakt carnavalsvierders ad rem.
Een polonaise loopt rond, tot in de late uurtjes is het feest,
Wat is het weer een top carnaval geweest!

Zacht en speels, een bloem zo fijn,
Roze tinten, puur en klein.
Als een pompon in de wind,
Een stille dans, zo onbemind.

Licht omhelst haar tere blad,
Natuur schildert zonder spat.
Een moment van pure pracht,
Een bloeiend wonder, zacht gebracht.

Deze dorre bloem, die in stilte zweeft,
Haar schoonheid in tijd herleeft.
Opgedroogd, maar nog met sierlijkheid,
Een kunstwerk van vergankelijkheid.

Zo danst ze stil, in zonnegloed,
Vergankelijk, maar nooit voorgoed.
Vergankelijkheid in warme glans,
Een laatste groet, een stille dans.

Verweven takken, een lijnenspel,
Een stille dans, abstract en fel.
Zij krassen blauw in ijle lucht,
Een schaduwtaal, een koude zucht.

Hun vormen breken door de tijd,
Verstrengeld in oneindigheid.
Geen vaste grond, geen vaste stem,
Slechts een fluistering van lijnen, zonder enige rem.

De lente fluisterde al zacht haar naam,
Voorzichtig gingen de eerste bloemetjes openstaan.
Maar nu is het echt, geen twijfel meer,
De winter wijkt, de vogeltjes fluiten weer.

De lucht nog fris, de bloemen klein,
De zon kust zacht de bloemen met haar zonneschijn.
Eindelijk lente, het wachten is voorbij,
Het voelt als vreugde, het mooie weer is eindelijk nabij.

Ze stonden recht, vol vuur paraat,
Tot de warmte langzaam overgaat.
Één voor één gaf ieder licht,
Tot de laatste is gezwicht.

Van vlam tot as, een stil gebaar,
Verbrand, ineens… het is klaar.
Zo stopt de rij, het vuur verstilt,
Het vuur gestorven, maar de wil… die gilt!

Druppeltjes glijden langs gouden licht,
Op een bloemblad, dat als zijde zachtjes zwicht.
Een sluier van zonlicht, zo warm en teer,
Kust de bloemblaadjes zacht, keer op keer.

De randen dansen in een zucht van wind,
Waarin de stilte zacht haar weg weer vindt.
Een gouden, abstracte wereld, vaag en klein,
Waar kleur en stilte één willen zijn.

Stilletjes zittend, verstopt tussen planten of wier,
Of klimmend op een rots, heel fier.
Vaak zit hij lekker rustig en bedeesd,
Alsof het altijd al zo is geweest.

Klein van stuk, maar vol van kracht,
Een meesterwerk door de zee gebracht.
Hij poetst zijn pootjes, zo netjes en fijn,
Genieten in zijn omgeving, van zijn domein.

Ze straalt in geel en tinten rood,
Een groet, zo warm en groot.
Zo vertelt zij, in zonneschijn,
Dat simpel geluk het mooiste kan zijn.

Ze fluistert stil in geur en kleur,
En verwarmd daarmee mijn interieur.
Zo teder als een stille lach,
Verlicht zij deze nieuwe dag.

Een man met inkt van top tot teen,
Zijn blik is trots, zijn lach sereen.
De tatoeages vormen een ware piece of art,
Elk lijntje in kleur of in het zwart.

Een gouden tand, een speelse lach,
Zijn stijl is vrij, dat zie je in één oogopslag.
Hij draagt zijn verhaal in zwart en kleurrijke tonen,
Een levend canvas, gevormd door vele patronen.

Zacht zoemt een hommel door de geurige wei,
Zwevend van bloem tot bloem, tijdens dit prachtige jaargetij.
Met pootjes vol stuifmeel en een vachtje zo fijn,
Werkt hij hard, ook al is hij maar klein.
De wereld vertraagt in dit moment van rust,
Een zoemende ode aan lente vol levenslust.
Waar bloemen fluisteren en kleuren vervloeien,
Laat de hommel het leven in zachtheid groeien. 

Tussen de madeliefjes en een klaproos klein,
Staat zij daar: helder, scherp en fijn.
Een kleur die spreekt, een betoverend verhaal,
Een krachtige kern, vol pracht en praal.

Niet lief, niet zacht, maar fel en puur,
Een kunstwerk op een steeltje, in het miniatuur.
Zo komt zij tot bloei, tussen het gras verscholen,
En heeft zij mijn hart stiekem gestolen.

Twee cirkels rusten stil in tijd,
De een zo helder, een blauwe gloed verspreid.
De ander zacht, melkachtig wit,
Waar stilte in de stilte zit.

Op vlakken van hemelsblauw en licht,
Ontvouwt zich een abstract gezicht.
Een dans van vormen, rond en strak,
Vormt het samen een tijdloos vlak.

Een blad, zo stil, een zacht begin,
Doorwaait door licht, je dromen in.
De wereld wazig, cirkels klein,
Als fluistering van wat we zijn.

Het leven wiegt op tak en wind,
Zoals de tijd zijn weg wel vindt.
Een vlekje, een scheurtje, niets is fout,
De schoonheid zit hem juist in de eenvoud.

Een glimlach zacht, een blik vol rust,
Een leven vol verhalen, de meest spontaan, anderen onbewust.
In eenvoud straalt een stille kracht,
Een licht dat ook in de schaduw lacht.

De dagen dansen door de tijd,
Herinneringen worden eeuwigheid.
Herinneringen zullen nog vele worden gemaakt,
Een leven samen, dat is wat mij raakt.

Stalen lijnen rijzen naar de hemelboog,
Een web van lijnen strak gespannen.
Onder hen klinkt slechts de wind, zo droog,
Langs vlakken die het zonlicht vangen en bannen.

Tijdloos groeit het stille bouwwerk voort,
Een spel van kracht en evenwicht in staal.
Alsof het zoekt naar een hoger oord,
Een monument van streven, zonder duidelijk verhaal.

Twee neusjes dicht bij elkaar, zo warm en fijn,
Gezellig samen, groot en klein.
Hun snuitjes zacht, hun oogjes rond,
Een vriendschap die voor altijd bond.

In 't gras zo groen, onder een houten huis,
Lekker tegen elkaar, daar voelen zij zich thuis.
Met elke piep, een zacht akkoord,
Genieten zij met elkaar, heerlijk ongestoord.

In zomergloed, zo fier en klaar,
Bloeit de Agapanthus jaar na jaar.
Een paarse pracht op ranke steel,
Zo zacht, zo stil, en toch zoveel.

Zo bloeit zij in al haar pracht,
En trekt daarmee ook alle aandacht.
Ze wiegt op de wind, een licht gebaar,
Een sierlijk lied, haast onhoorbaar.

Vijftig weken lang, vijftig blikken, een 50mm lens,
Een reis in beelden, waarvan ik genoot; heel intens.
Ik groeide in het licht, vond stilte in het beeld,
En leerde hoe mijn blik verhalen heeft gedeeld.

Elke week een foto, soms scherp, soms zacht vervaagd,
Maar altijd een beeld dat mijn gedachten draagt.
Ik eindig waar ik ooit begonnen ben; ter introductie met een zelfportret,
En nu met een trots gevoel kijk ik terug; ik heb het maar mooi gered!